บทที่ 102 ลากไส้คนดี

บานประตูไม้สักปิดสนิท ทิ้งให้ห้องทำงานประธานบริหารกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง เสียงส้นสูงกระแทกพื้นดังห่างออกไปตามโถงทางเดิน สัญญาณบ่งบอกว่าพายุอารมณ์ของแขกไม่ได้รับเชิญพัดผ่านไปแล้ว เข็มทิศถอนหายใจยาว มือหนายกขึ้นคลายปมเนกไทให้หลวมเพื่อระบายความอึดอัด ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองแฟ้มยกเลิก...